Formy zatrudnienia w firmie.

Prowadzenie firmy nie oznacza całkowitej swobody w podejmowaniu wszystkich decyzji. Granice te wyznacza prawo. W związku z tym także zatrudnienie pracowników unormowane jest przepisami prawnymi. Oznacza to, że pracownika można zatrudnić tylko na podstawie stosunku, który przewidują ustawy. Mowa tu przede wszystkim o Ustawie Kodeks Pracy. Do kwestii  nieuregulowanych tą ustawą stosuje się Kodeks Cywilny. Mimo dość szczegółowej regulacji, wiele stosunków pracy znajduje się w tak zwanej szarej strefie. Należy mieć na uwadze, że takie rozwiązanie ma wiele negatywnych skutków, w szczególności może pojawić się problem polegający na egzekucji zobowiązania.

Jedną z form zatrudnienia jest umowa na czas określony. W umowie na czas określony zawsze podany jest dokładny czas trwania takiego stosunku pracy. Koniec trwania umowy może być określony dniami, latam lub warunkiem. W ostatnim przypadku umowa ulega zakończeniu, jeśli warunek się ziści.  Szczególnym rodzajem umowy na czas określony jest umowa zastępstwa. W tym wypadku pracownik zostaje zatrudniony na miejsce osoby, która nie będzie obecna przez dany okres w związku z urlopem lub innym zdarzeniem. Koniec tej umowy wyznacza powrót nieobecnej osoby do pracy.

Nowi pracownicy zazwyczaj są najpierw zatrudniani na podstawie umowy na okres próbny. Ma ona na celu przekonać pracodawcę o słuszności wyboru kandydata. Umowa na czas próbny zawierana jest na 2 tygodnie, a w przypadku zatrudnienia osób zajmujących stanowiska kierownicze lub te, z którymi wiąże się odpowiedzialność materialna, okres ten wydłużony jest do 3 miesięcy.

Umowa na czas wykonywania pracy zawierana jest najczęściej w branży budowniczej i rolniczej . Umowa taka nie wyklucza prawa do urlopu.

Z kolei umowa na czas nieokreślony nie określa terminu istnienia stosunku pracy. Jest bezterminowa. Nie oznacza to jednak, że nie można jej w żaden sposób rozwiązać. W takiej sytuacji należy podać jedną z przyczyn, którą wymienia Kodeks Pracy w przepisach dotyczących wypowiedzenia.

Bardzo często zatrudnia się pracowników na umowę zlecenie. Pracodawca zawiera taką umowę z pracownikiem, któremu zleca wykonanie określonej pracy. Umowę tą można rozwiązać bez podania przyczyny w trybie natychmiastowym.  Minusem jest tu brak urlopów, wynagrodzenia za czas choroby, a także brak możliwości uzyskania odprawy.

Umowa agencyjna zawierana jest z pracownikami, których wynagrodzenie jest prowizyjne, czyli zależne od sprzedanych produktów, bądź usług.

Z kolei podstawą umowy o dzieło jest wykonanie określonej pracy, zadania. Taka umowa również często reguluje czas wykonania dzieła. Od takiej umowy odprowadza się tylko podatek dochodowy. Nie odciąga się tu składki  zdrowotnej czy też ubezpieczeniowej.

Ostatnim rodzajem jest umowa o pracę nakładczą. W tej sytuacji praca może być wykonana przez inną osobę, niż wskazana w umowie. Pracownik ma tu wielką swobodę w organizowaniu swojej pacy. Ten rodzaj umowy jest charakterystyczny w przypadku prac chałupniczych.

Ostatnio bardzo popularną formą stało się samozatrudnienie.  Pracodawca wówczas nie ponosi ryzyka finansowego. Jest ona korzystna dla pracodawcy także ze względu  na obniżenie kosztów, jak odprowadzenie składek itd.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *