Co to jest i do czego służy biznesplan?
Najnowszy artykuł
15 lipca 2017 | Komentarzy: 0

Biznesplanem (od angielskiego business plan – plan biznesu) nazwiemy formalny dokument opisujący:
Cele przedsięwzięcia – celowo nie używa się tu sformułowania „cele biznesowe”, gdyż biznesplany mogą mieć zastosowanie również dla organizacji …

Czytaj dalej
Aktualności

Tutaj znajdziesz najnowsze informacje o dotacjach unijnych, zmianach na naszej stronie i ciekawych wydarzeniach.

Biznesplany

Jeśli chcesz dowiedzieć się, czym jest biznesplan oraz jak go tworzyć i skutecznie realizować, ta kategoria jest dla Ciebie.

Finanse

Sprawdź, jakie masz możliwości pozyskania środków finansowych na rozwój firmy oraz jak nimi dysponować.

Marketing

Dowiedz się jak prowadzić działania marketingowe, aby klienci byli zadowoleni a firma przynosiła wysokie zyski.

Zarządzanie

Tutaj możesz zapoznać się z artykułami dotyczącymi każdego z elementów skutecznego zarządzania firmą.

Start » Finanse

Euroobligacje, czyli instrument finansowania specyficzny, ale i wygodny na globalnym rynku kapitałowym

Publikacja: 7 grudnia 2010Komentarzy: 0
Euroobligacje, czyli instrument finansowania specyficzny, ale i wygodny na globalnym rynku kapitałowym

Międzynarodowy rynek obligacji obejmuje procedury emisji, subskrypcji oraz alokacji obligacji zagranicznych, a więc denominowanych w walutach krajów, na obszarze których są one plasowane, nie zaś w walucie kraju, którego emitent jest rezydentem. Walory te sprzedawane są następnie poza granicami kraju ich pochodzenia – na jednym lub jednocześnie na kilku krajowych rynkach. Do najpopularniejszych kategorii papierów dłużnych na rynku międzynarodowym należą:

  • obligacje jankeskie – emitowane poza USA przez firmy amerykańskie;
  • obligacje samurajskie – których emitentami są przedsiębiorstwa oraz banki japońskie;
  • euroobligacje – emitowane w euro i innych europejskich walutach (np. funtach), poza granicami krajów, w których walucie są denominowane.

Przechodząc do meritum, a więc do tematu euroobligacji, stanowiących aktualnie największy segment rynku obligacji międzynarodowych oraz najbardziej dostępną jego część dla polskich przedsiębiorców, warto zauważyć, że ich historia sięga aż do roku 1963. Wówczas to spółka „Autostrade” dokonała pierwszej emisji tego typu papierów wartościowych, opiewających na kwotę 15 mln USD. Obligacje te zostały skierowane na rynki międzynarodowe i stały się zaczątkiem nowego typu instrumentów dłużnych. Z uwagi na fakt, iż standard ich emisji został opracowany oraz wdrożony w Europie, otrzymały one nazwę euroobligacji.

W ostatnim okresie rynek euroobligacji uległ znacznemu rozwojowi. Kwoty obecnych emisji sięgają kilku miliardów dolarów. Początkowo walutą dominującą na owym rynku był właśnie dolar (jako najmocniejszy pieniądz narodowy), jednakże od dłuższego czasu rośnie znaczenie innych walut światowych, przede wszystkim euro, ale także japońskiego jena, szwajcarskiego franka czy funta.

Utarło się, iż euroobligacjami nazywane są wszystkie papiery dłużne sprzedawane na rynkach międzynarodowych. Przedrostek „euro” (eurowaluta, euroobligacja) dodawany jest nawet wówczas, gdy dany papier wartościowy z Europą nie ma nic wspólnego (i tak np. emisja korporacji tajwańskiej, denominowana w jenach i sprzedawana inwestorom amerykańskim nazywana będzie euroemisją w eurojenach, choć wydaje się to nie mieć żadnego sensu).

Emitentem euroobligacji może być każdy podmiot, o ile przepisy dewizowe kraju jego siedziby tego nie zabraniają. Nabywcami są natomiast w głównej mierze inwestorzy instytucjonalni, choć niektóre emisje równie chętnie wykupywane są przez inwestorów indywidualnych. Zazwyczaj są one jednak wprowadzane na rynek przez duże przedsiębiorstwa oraz administracje rządowe państw w celu pozyskania długoterminowych funduszy inwestycyjnych bezpośrednio na międzynarodowym rynku kapitałowym. Subskrypcją euroobligacji, jak też ich dystrybucją między inwestorów zajmują się rozproszone geograficznie konsorcja bankowe.

  1. Biznesplany.Biz tworzą ludzie z pasją, wiedzą i doświadczeniem w swoich dziedzinach. Jest to dobierany do potrzeb projektu zespół stałych konsultantów. Znajdują się w nim eksperci z dziedziny finansów, marketingu, zarządzania firmą i dotacji europejskich.
  2. Świadczymy usługi z zakresu pozyskiwania dotacji unijnych, tworzenia biznesplanów, przeprowadzania szkoleń i doradztwa marketingowego.
Skontaktuj się z nami i uzyskaj darmową wycenę
  1. (wymagane)
  2. (wymagany ważny e-mail)
  3. Captcha
 

Euroobligacje, jako instrumenty finansowe praktycznie nie podlegające regulacjom, obowiązującym na poszczególnych rynkach krajowych, znacznie łatwiej jest wyemitować aniżeli poszczególne rodzaje dłużnych papierów wartościowych na rynku krajowym. Ich centrum emisyjnym pozostaje Londyn (gdyż to właśnie z eurorynku pochodzi największa ilość innowacji na rynku finansowym), dlatego też większość instytucji działających w tej branży funkcjonuje pod egidą Zarządu Papierów Wartościowych i Transakcji Terminowych (SFA), organizacji założonej na mocy Brytyjskiej Ustawy o Usługach Finansowych, a także Międzynarodowego Zrzeszenia Rynków Papierów Wartościowych (ISMA) i Międzynarodowego Zrzeszenia Rynków Pierwotnych (IPMA), które ustaliły reguły prawidłowego postępowania dla uczestników rynku euroobligacji.

Obecnie euroobligacje definiowane są w literaturze, jako „swobodnie zbywalne instrumenty dłużne na okaziciela, których emisji i gwarancji dokonują międzynarodowe syndykaty banków uniwersalnych oraz inwestycyjnych”. W roli nabywców owych papierów występują zazwyczaj inwestorzy, mający siedzibę poza krajem, w którego walucie emisja jest wyrażana. Euroobligacje emitowane są na okres od roku do dwudziestu lat, aczkolwiek w ostatnim czasie można zaobserwować próby wydłużania terminu wykupu. Transakcje przeprowadzane przy użyciu tych walorów są natomiast rozliczane przez instytucje Clearstream lub Euroclear, pełniące rolę depozytariusza oraz izby rozliczeniowej, które zostały stworzone przez banki zainteresowane rozwojem tego segmentu rynku.

Zasadnicze różnice między euroobligacjami a obligacjami krajowymi można sprowadzić do następujących punktów:

  • technika emisji charakteryzuje się większą dywersyfikacją przy plasowaniu papierów dłużnych na wybranych rynkach zagranicznych aniżeli ma to miejsce przy emisji na jednym lokalnym rynku; dzięki czemu euroobligacje wyłączone zostają niemal całkowicie spod wpływu legislacji krajowej;
  • euroobligacje sprzedawane są jednocześnie w wielu krajach przez konsorcjum instytucji bankowych;
  • należne odsetki z tytułu inwestycji w euroobligacje nie są obciążone podatkiem u źródła;
  • sprzedaż euroobligacji zawsze dokonywana jest poza granicami kraju, w którego walucie są one denominowane.

Rynek euroobligacji charakteryzuje się ogromnym zróżnicowaniem wewnętrznym – w obrocie znajdują się instrumenty o cechach bardzo odmiennych, zaś dodatkowo wciąż pojawiają się zmodyfikowane ich wersje. Przeto z punktu widzenia uczestnika tego rynku niezbędne jest zapoznanie się z opisem poszczególnych parametrów wybranej euroobligacji. Za najważniejsze cechy, charakteryzujące ten rodzaj papierów wartościowych, uznać możemy:

  • Emitenta – jest nim strona zaciągająca pożyczkę, zazwyczaj instytucja o uznanej pozycji (np. rząd, bank, korporacja, instytucja międzynarodowa, acz może w tej roli występować także większe przedsiębiorstwo). Z uwagi na wynikające z tego korzyści podatkowe często w roli emitenta występują spółki-córki specjalnego przeznaczenia (tzw. SPV), posiadające gwarancje instytucji macierzystych.
  • Typ – na rynku dominują dwie najpopularniejsze odmiany euroobligacji, klasyczna oraz Euro Medium Term Note (EMTN), której warto poświęcić nieco więcej uwagi. EMTN różni się od wersji klasycznej głównie sposobem emisji, która przyjmuje postać tzw. programu, pozwalającego na znaczącą swobodę w kształtowaniu takich parametrów jak termin wykupu, waluta oraz kwota emisji. W przypadku tradycyjnej euroobligacji parametry owe są w dużej mierze zestandaryzowane.
  • Kraj emitenta – fakt, z jakiego kraju pochodzi emisja, posiada istotne znaczenie z przyczyn formalnych bądź podatkowych. W przypadku, gdy emisja jest przeprowadzana za pośrednictwem spółki zależnej, wówczas znaczenie ma to, w jakim kraju to owa spółka ma swoją siedzibę.
  • Walutę – euroobligacje są denominowane przede wszystkim w USD oraz EUR, aczkolwiek w ostatnich latach obserwujemy rynkową ekspansję papierów denominowanych w GBP, JPY, CHF. Od niedawna widoczny staje się na międzynarodowy rynku także rosnący udział walut „egzotycznych” ( w tym PLN).
  • Termin wykupu – obecnie spotkać możemy się z euroobligacjami emitowanymi na okres od roku nawet do 40 lat. Największą popularnością wśród inwestorów cieszą się obligacje o okresie zapadalności od 3 do 10 lat. Nietypowym instrumentem są obligacje krótkoterminowe (emitowane na okres 9 mies.), pochodzące głównie z krajów o bardzo wysokim tempie inflacji.
  • Rodzaj kuponu – najpopularniejszym jest kupon stały (fixed), zaś pozostałe odmiany to: kupon zmienny (float) – oparty na stopie referencyjnej rynku pieniężnego (lub innych instrumentów finansowych), kupon narastający (step up) – dla którego wielkość odsetek rośnie zgodnie z przyjętym w prospekcie emisyjnym kalendarzem, kupon zerowy – w przypadku którego emitent nie dokonuje płatności okresowych, zaś należne odsetki wypłaca w dniu wykupu obligacji (poprzez odkupienie jej z dyskontem).
  • Częstotliwość realizacji kuponów – zazwyczaj roczna, półroczna lub kwartalna.
  • Konwencje naliczania odsetek – na rynku euroobligacji do najpopularniejszych należą:
    • ACT/360 – faktyczna ilość dni/360,
    • ACT/365 – faktyczna ilość dni/365,
    • ACT/ACT oznacza natomiast konwencję, w której za długość okresu przyjmuje się faktycznie przypadającą liczbę dni, natomiast długość roku jest obliczana jako wielokrotność długości okresu naliczania odsetek. Jest to metodologia najczęściej stosowana w USA, gdzie odsetki dla obligacji są naliczane dwa razy w roku, co 181, 182, 183, 184 dni i dlatego też „długość roku” może wynieść odpowiednio 362, 364, 366 oraz 368 dni,
    • 30/360 – technika, przy stosowaniu której rok ma 360 dni, a długość okresu między datami D1/M1/Y1 oraz D2/M2/Y2 oblicza się według wzoru (darujemy go sobie tutaj, gdyż jest dość skomplikowany;)
  • Rating emitenta – zdecydowana większość euroobligacji otrzymuje ocenę ryzyka kredytowego (rating), przyznawaną przez wiodące agencje (Moody’s, Standard & Poor’s lub Fitch), zajmujące się jakościową klasyfikacją papierów dłużnych pod kątem wiarygodności finansowej ich emitentów oraz warunków danego rynku; choć nie jest to wymagane w ramach procedury dopuszczenia ich do obrotu. Rating jest oficjalnie ogłaszany, choć na życzenie zleceniodawcy może zostać utajniony, natomiast zawarta w nim ocena jest okresowo weryfikowana, przy czym zmiany mają istotny wpływ na ceny papierów wartościowych znajdujących się w obiegu oraz ceny nowych emisji. Od oceny ratingowej zależy bowiem wysokość odsetek, czyli cena, jaką emitent obligacji płaci za pożyczane na rynku pieniądze. Z tego też powodu oceny agencji ratingowych są istotne dla nabywców obligacji (inwestorów), którym zależy na tym, by nie mieć problemu z odzyskaniem użyczanych firmom (lub innym podmiotom) środków. Agencja na bieżąco monitoruje nadany przez siebie rating aż do momentu wykupu papierów dłużnych.
  • Wielkość emisji – kwota obligacji dopuszczonych do obrotu; może ona być następnie zwiększona (w przypadku dodatkowych emisji) bądź zmniejszona (poprzez wykup papierów na rynku wtórnym).
  • Opcje dodatkowe:
    • opcja przedterminowego wykupu przez emitenta (call),
    • opcja dająca obligatariuszowi prawo do przedterminowego przedstawienia obligacji do wykupu (put),
    • prawo do zamiany obligacji na inne aktywa np. akcje (obligacja zamienna).
    • Minimalną jednostkę – najmniejszy nominał obligacji dopuszczony do obrotu;

Giełdę – ze względu na wymagania inwestorów, chcących zapewnić sobie stały monitoring i nadzór nad pożyczonymi emitentom środkami, wiele euroobligacji notowanych jest na giełdach papierów wartościowych, a więc rynkach regulowanych Najczęściej wybierana jest przy tym giełda w Luksemburgu (o czym jak zwykle decydują korzystne przepisy podatkowe), jakkolwiek europapiery bardzo często można też spotkać na giełdach we Frankfurcie, Zurichu lub Singapurze.

Dodaj komentarz!

Weź udział w dyskusji poniżej lub wyślij trackback z Twojego bloga. Możesz także subskrybować poniższe komentarze poprzez kanał RSS.

Możesz użyć następujących tagów:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Chcesz aby w Twoim komentarzu pojawił się Twój własny avatar? Zarejestruj się w Gravatar.