Struktury klasyczne – czyli wciąż użyteczne tradycyjne podejście do organizacji

Przy określaniu typologii struktur organizacyjnych możemy przyjąć różne punkty widzenia, a wszystko zależy oczywiście od tego, jakie kryterium podziału uznamy za najważniejsze. Najczęściej wyróżnia się klasyfikacje ze względu na takie kryteria, jak:

rozpiętość kierowania (wspomniane struktury płaskie oraz smukłe);

przeważający rodzaj więzi organizacyjnych (struktury liniowe, funkcjonalne i liniowo-sztabowe);

stopień zmienności uwarunkowań otoczenia (organizacje względnie stabilne oraz dynamiczno-organiczne, łatwo adaptujące się do warunków zewnętrznych, ulegających częstym modyfikacjom);

zdolność do samoregulacji (tu wyszczególnić możemy struktury adaptatywne, mechanistyczne oraz kreatywne, przy czym decydującą rolę w tej klasyfikacji odgrywa stopień formalizacji wewnętrznej);

podział pracy (struktury przedmiotowe, technologiczne i mieszane);

stopień efektywności zorganizowania przedsiębiorstwa (to niestety przykra prawda, ale występują zarówno sprawne, jak i nieefektywne struktury organizacyjne).

Biorąc pod uwagę najistotniejsze w firmie rodzaje zależności i służbowych powiązań, a w szczególności więzi hierarchiczne oraz specjalistyczne (związane z poszczególnymi funkcjami biznesowymi), wyodrębnia się zazwyczaj trzy rodzaje klasycznych struktur: liniowe, funkcjonalne oraz mieszane, nazywane sztabowymi, w ramach których występuje względna równowaga powiązań hierarchicznych i funkcjonalnych.

Marta Konstancja Olesińska

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *