Szczególne rodzaje obligacji, czyli nie wszystkie papiery dłużne mieszczą się w standardach

Jeden ze szczególnych rodzajów instrumentów finansowych stanowią długoterminowe dłużne papiery wartościowe, które przy zaistnieniu określonych warunkach mogą zostać zastąpione papierami udziałowymi. Walory tego rodzaju nazywamy obligacjami zamiennymi, a niekiedy również „hybrydowymi” – to ostatnie określenie wiąże się z faktem, iż w swojej strukturze zawierają one zarówno zalety akcji, jak i obligacji. Dzięki temu stanowić mogą wyjątkowo dogodny instrument pozyskania dodatkowego finansowania dla emitenta, natomiast dla potencjalnego inwestora będą równie atrakcyjne, jako sposób ulokowania wolnych środków, gdyż pozwalają mu długookresowo związać się z określoną spółką, a w przyszłości partycypować w jej kapitale oraz zyskach.

Obligacje zamienne podlegają podobnym procedurom emisyjnym jak typowe papiery wartościowe tego rodzaju, a więc cechują się zdefiniowanymi terminami wykupu, dyskontem bądź stopą oprocentowania, jak również dają pewność, iż w przypadku ogłoszenia upadłości emitenta będą jednym z pierwszych zobowiązań w kolejności do egzekucji. Dodatkowo mają jednak swoja własną specyfikę, bowiem inkorporują uprawnienie obligatariusza (a więc posiadacza) do ich wymiany na papiery własnościowe tego samego podmiotu – zazwyczaj następuje tu ich zamiana na akcje emitenta. Nie spodziewajmy się jednak, że (zwłaszcza na rynku finansowym) dostaniemy cokolwiek za darmo – jeśli obligacja przyznaje nam, jako obligatariuszom, dodatkowe prawo, to z pewnością ograniczeniu ulegną inne elementy „wynagrodzenia”, jakie mogą być naszym udziałem. Zazwyczaj obligacje zamienne charakteryzują się niższą potencjalną stopą zwrotu, wyrażoną ich oprocentowaniem. […]

Euroobligacje, czyli instrument finansowania specyficzny, ale i wygodny na globalnym rynku kapitałowym

Międzynarodowy rynek obligacji obejmuje procedury emisji, subskrypcji oraz alokacji obligacji zagranicznych, a więc denominowanych w walutach krajów, na obszarze których są one plasowane, nie zaś w walucie kraju, którego emitent jest rezydentem. Walory te sprzedawane są następnie poza granicami kraju ich pochodzenia – na jednym lub jednocześnie na kilku krajowych rynkach. Do najpopularniejszych kategorii papierów dłużnych na rynku międzynarodowym należą:

  • obligacje jankeskie – emitowane poza USA przez firmy amerykańskie;
  • obligacje samurajskie – których emitentami są przedsiębiorstwa oraz banki japońskie;
  • euroobligacje – emitowane w euro i innych europejskich walutach (np. funtach), poza granicami krajów, w których walucie są denominowane.

Przechodząc do meritum, a więc do tematu euroobligacji, stanowiących aktualnie największy segment rynku obligacji międzynarodowych oraz najbardziej dostępną jego część dla polskich przedsiębiorców, warto zauważyć, że ich historia sięga aż do roku 1963. Wówczas to spółka „Autostrade” dokonała pierwszej emisji tego typu papierów wartościowych, opiewających na kwotę 15 mln USD. Obligacje te zostały skierowane na rynki międzynarodowe i stały się zaczątkiem nowego typu instrumentów dłużnych. Z uwagi na fakt, iż standard ich emisji został opracowany oraz wdrożony w Europie, otrzymały one nazwę euroobligacji. […]

Euroobligacje – kategoria wewnętrznie zróżnicowana, czyli co nieco o rodzajach tych papierów…

Euroobligacje, podobnie jak krajowe papiery wartościowe tego samego typu, sklasyfikować można przede wszystkim według kryterium świadczenia, jakie z tytułu ich posiadania przysługuje obligatariuszowi. Zgodnie z taką linią podziału wyróżniamy obligacje, inkorporujące świadczenia:

1. Pieniężne:

  • o stałej stopie procentowej – przez cały okres ich posiadania przynoszą posiadaczowi stały dochód, niezależnie od wahań oprocentowania bieżącego na rynku kapitałowym czy też sytuacji finansowej emitenta (w całym okresie, na jaki udzielana jest pożyczka stopa procentowa jest ustalana jest jako stała);
  • o zmiennej stopie procentowej – wysokość wypłacanych odsetek zależy od kształtowania się stóp procentowych na rynku kapitałowym, zatem może zmieniać się z czasem (zazwyczaj do tego typu zaliczają się obligacje emitowane na dłuższe, kilkuletnie okresy);
  • z tzw. kuponem zerowym – przynoszą nabywcom stały dochód, jednakże sprzedawane są z dyskontem i do momentu wykupu nie uprawniają do pobierania należności ubocznych w postaci odsetek. Sprzedaż obligacji z dyskontem oznacza, że cena ich nabycia jest niższa od ceny nominalnej. Dyskonto, czyli różnica między wyższą a niższą ceną; zastępuje w tym przypadku dochód procentowy w postaci kuponów. […]