Regionalizm w mainstreamie, czyli jak wczoraj tworzono dzisiejszy kształt funduszy?

Wkrótce jednak niezbędne stało się wprowadzenie kolejnej reformy polityki regionalnej, na co decydujący wpływ miały z jednej strony liberalizacja wspólnotowego rynku, stanowiąca konsekwencję wejścia w życie JAE, z drugiej zaś strony – rozszerzenie Unii o kolejne relatywnie ubogie państwa (Hiszpanię i Portugalię). W latach 80-tych w rozwoju polityki regionalnej i modyfikacji jej narzędzi kluczową rolę odegrała postać legendarnego szefa KE – J. Delorsa. To dzięki jego koncepcjom w 1988r. wdrożono gruntowną reformę funduszy strukturalnych, która miała na celu wyeliminowanie mankamentów wspólnotowej polityki regionalnej, coraz bardziej niespójnej i realizowanej na kilku, nieskoordynowanych ze sobą, płaszczyznach. W wyniku modyfikacji sformułowano konkretne zasady polityki spójności. Po pierwsze – skoncentrowano interwencję finansową na ograniczonej liczbie klarownie zdefiniowanych celów; po drugie – kryteria selekcji regionów, które korzystać mogły ze wsparcia funduszy, zostały określone na poziomie wspólnotowym, a nie (jak dotychczas) na szczeblu poszczególnych państw; po trzecie – pierwszeństwo przyznano działaniom, obejmującym programy wieloletnie przed projektami pojedynczymi, podejmowanymi ad hoc (w późniejszych latach nazwano to „zasadą programowania” i stąd też dzisiejsze 7-letnie okresy programowania polityki regionalnej). Ażeby zapewnić bardziej efektywne i oszczędne, zarazem zaś ukierunkowane na konkretne działania, wydawanie środków ze wspólnotowego budżetu, ustanowiono konkretne procedury, które umożliwiły obiektywny i rzetelny proces monitorowania i oceny (ewaluacji) realizowanych przedsięwzięć. W nieco zmienionej formie owe procedury i etapy prowadzenia polityki przetrwały zresztą do dziś. […]